آیفون ۱۷ پرو مکس اپل از آلومینیوم سری ۵۰۸۰ استفاده می‌کند

اپل در ساخت مدل آیفون ۱۷ پرو مکس از یک آلیاژ خاص آلومینیوم استفاده کرده است تا توانایی دفع حرارت این گوشی را به شکل قابل توجهی افزایش دهد. هدف از این تصمیم آن بود که دستگاه بتواند گرمای تولیدشده توسط قطعات قدرتمند داخلی را سریع‌تر و مؤثرتر به بیرون منتقل کند و در نتیجه عملکرد پایدارتر و خنک‌تری ارائه دهد. با این حال، همین آلیاژ اکنون به عاملی نگران‌کننده تبدیل شده است؛ زیرا گزارش‌هایی منتشر شده که نشان می‌دهد بدنه برخی از این گوشی‌ها حتی زمانی که داخل قاب محافظ قرار دارند نیز دچار فرورفتگی و آسیب می‌شود. این موضوع عملاً فلسفه اصلی استفاده از قاب برای محافظت از گوشی گران‌قیمت را زیر سؤال می‌برد.

به‌تازگی اریکا گریفین، یکی از چهره‌های شناخته‌شده در حوزه بررسی محصولات فناوری، تصاویری از گوشی آیفون ۱۷ پرو مکس خود منتشر کرده که در آن‌ها آثار واضح فرورفتگی و آسیب روی فریم دستگاه دیده می‌شود. نکته قابل توجه این است که گوشی او در زمان وارد شدن ضربه، داخل یک قاب پلاستیکی محافظ قرار داشته است. با وجود این محافظ، فریم آلومینیومی دستگاه دچار تغییر شکل شده و این مسئله نگرانی کاربران را درباره میزان مقاومت واقعی این مدل افزایش داده است.

پس از انتشار این تصاویر، یک افشاگر با نام مستعار شرودینگر توضیح داد که ریشه این آسیب‌پذیری ظاهری به نوع آلیاژ به‌کاررفته در ساخت فریم بازمی‌گردد. به گفته او، اپل در مدل آیفون ۱۷ پرو مکس از آلیاژ آلومینیوم سری ۵۰۸۰ استفاده کرده است. این آلیاژ به دلیل ویژگی‌های خاص خود در مدیریت و انتقال حرارت، انتخابی مناسب برای بهبود عملکرد حرارتی به شمار می‌رود. اما در عین حال، از نظر مقاومت مکانیکی و استحکام در برابر ضربه، به اندازه برخی آلیاژهای دیگر مستحکم نیست. در مقابل، مدل پایه iPhone 17 از آلیاژ آلومینیوم سری ۶۰۰۰ بهره می‌برد که تعادل بهتری میان استحکام و وزن برقرار می‌کند و در برابر ضربات فیزیکی مقاومت بیشتری نشان می‌دهد.

چند ماه پیش نیز گزارش داده بودیم که آلیاژ به‌کاررفته در فریم آیفون ۱۷ پرو مکس آن را در برابر ضربه به گوشه‌ها آسیب‌پذیر می‌کند. گوشه‌های گوشی معمولاً بیشترین فشار را در هنگام سقوط یا برخورد تحمل می‌کنند، و اگر ماده سازنده فریم انعطاف‌پذیری یا سختی کافی نداشته باشد، به‌راحتی دچار فرورفتگی یا تغییر شکل می‌شود. اکنون تصاویر منتشرشده جدید به‌نوعی تأییدکننده همان نگرانی‌های قبلی هستند.

البته باید توجه داشت که اپل برای بهبود عملکرد حرارتی این مدل، تنها به انتخاب آلیاژ متفاوت اکتفا نکرده است. درون بدنه iPhone 17 Pro Max یک محفظه آلومینیومی جوش‌خورده با لیزر تعبیه شده که حاوی آب دیونیزه است. این سامانه خنک‌کننده پیشرفته به این صورت عمل می‌کند که آب موجود در محفظه، گرمای تولیدشده توسط قطعات داخلی را جذب می‌کند و در اثر افزایش دما به بخار تبدیل می‌شود. این بخار سپس از منبع گرما دور می‌شود، حرارت خود را به فریم خارجی منتقل می‌کند و دوباره به مایع تبدیل می‌شود. این چرخه تبخیر و میعان به‌طور مداوم تکرار می‌شود و به خنک نگه داشتن بخش‌های حساس کمک می‌کند. چنین سیستمی به‌ویژه برای پردازنده‌های قدرتمند و مصرف‌کننده انرژی بالا اهمیت زیادی دارد.

مدل پرچم‌دار آیفون ۱۷ پرو مکس به تراشه قدرتمند A20 Pro مجهز شده است؛ تراشه‌ای که عملکرد پردازشی و گرافیکی بسیار بالایی ارائه می‌دهد، اما در عین حال گرمای قابل توجهی نیز تولید می‌کند. برای جلوگیری از بروز پدیده «افت عملکرد حرارتی» یا همان کاهش خودکار سرعت پردازنده در اثر افزایش دما، اپل تصمیم گرفت از آلیاژی استفاده کند که انتقال حرارت بهتری داشته باشد. این انتخاب از نظر مهندسی حرارتی منطقی به نظر می‌رسد، زیرا کاربران انتظار دارند گوشی پرچم‌دارشان حتی در اجرای بازی‌های سنگین یا پردازش‌های طولانی، عملکردی پایدار داشته باشد.

با این حال، به نظر می‌رسد این تصمیم مهندسی اکنون برای برخی کاربران هزینه‌بر شده است. فرورفتگی‌های ایجادشده روی فریم نه‌تنها از نظر ظاهری آزاردهنده هستند، بلکه می‌توانند ارزش فروش مجدد دستگاه را نیز کاهش دهند. کاربرانی که مبلغ بالایی برای خرید این گوشی پرداخت کرده‌اند، انتظار دارند بدنه آن در برابر استفاده روزمره و حتی ضربات نه‌چندان شدید مقاوم باشد، به‌خصوص زمانی که از قاب محافظ استفاده می‌کنند.

در نهایت، ماجرا نشان می‌دهد که ایجاد تعادل میان عملکرد حرارتی و استحکام مکانیکی همواره یک چالش بزرگ در طراحی گوشی‌های هوشمند بوده است. اپل با تمرکز بر بهبود خنک‌کنندگی و جلوگیری از افت عملکرد، آلیاژی را برگزیده که گرما را بهتر دفع می‌کند، اما ظاهراً در برابر ضربه حساس‌تر است. اکنون باید دید آیا این شرکت در نسخه‌های بعدی تغییراتی در ترکیب مواد یا طراحی فریم ایجاد خواهد کرد یا خیر، تا هم عملکرد حرارتی عالی حفظ شود و هم مقاومت بدنه در سطحی قابل قبول باقی بماند.