دوربین گوگل پیکسل قابلیت های مخفی دارد که از آن ها غافلید و تجربه عکاسی با موبایل را زیر و رو می کنند. اگر از عکاسی لذت می برید، در این مطلب با ترفندهای پنهان دوربین گوگل پیکسل همراه باشید.
من سال هاست که از گوشی پیکسل استفاده می کنم، پس فکر می کردم دوربین را کاملا می شناسم. بیشتر اوقات، فقط اپ را باز می کردم، دکمه شاتر را فشار می دادم و به پردازش گوگل اعتماد می کردم که بقیه کارها را انجام دهد. این رویکرد بیشتر اوقات خوب جواب می دهد. اما به تازگی وقتی فقط با اپلیکیشن دوربین دنبال یک تنظیم خاص می گشتم، به طور تصادفی شروع کردم به کاوش ویژگی هایی که یا کاملا نادیده گرفته بودم یا هرگز درست متوجه نشده بودم. برخی از ابزارها فورا نحوه عکس گرفتن من را تغییر دادند، به ویژه در موقعیت هایی که مرتب با آن ها دست و پنجه نرم می کنم.
قسمت عجیب این است که این ویژگی ها تمام مدت آنجا بودند. فقط هیچ وقت به آن ها نگاه نکرده بودم چون تجربه دوربین پیش فرض گوشی های پیکسل همین حالا نیز خیلی خوب است. حالا، بعد از اینکه واقعا از آن ها به درستی استفاده کردم، بعضی از آن ها بخشی از روال عکاسی روزمره من شده اند و صادقانه بگویم، باورم نمی شود که این همه مدت آن ها را نادیده گرفته بودم. بیایید ترفندهای پنهان دوربین گوگل پیکسل را ببینیم.
بالاخره راه حل طلایی عکس های تار پیدا شد
معلوم شد که عادت انباشت گالری من بی فایده نبوده است
من از آن دسته افراد هستم که عکس های تار را پاک نمی کنم. هر بار که به یکی از آن ها برمی خورم، خودم را قانع می کنم که هنوز چیزی برای نجات دادن در آن وجود دارد، به ویژه اگر عکس زیبایی باشد. عکسی از یک خاطره خوب باشد، لحظه ای خنده دار، یا خاطره ای که اگر دست هایم یک ثانیه دیگر ثابت می ماندند، عالی می شد. پس به جای حذف عکس، سال ها آن را در گالری ام رها می کنم.
دقیقا به همین دلیل بود که کشف قابلیت Photo Unblur در Google Photos به طرزی جادویی به داد من رسید. اولین و شاید کاربردیترین مورد از ترفندهای پنهان دوربین گوگل پیکسل که باید بشناسید، Photo Unblur است. بله، من دیر این قابلیت را کشف کردم چون ظاهرا این ویژگی تمام این مدت آنجا بوده است. یک روز به طور تصادفی آن را روی یک عکس قدیمی و تار امتحان کردم، تقریبا هیچ انتظاری نداشتم ولی در عرض چند ثانیه تعجب کردم چرا این همه مدت آن را نادیده گرفته بودم.
استفاده از آن هم بسیار ساده است. یک عکس تار را باز می کنید، وارد ویرایش می شوید، روی Photo Unblur کلیک می کنید و گوشی همه چیز را خودش مدیریت می کند. چیزی که بیشتر از همه مرا شگفت زده کرد، فقط خود شارپ کردن نبود، بلکه تعداد عکس هایی بود که توانسته بود ذخیره کند.
عکس های قدیمی کنسرت، عکس های لرزان داخل خانه، عکس های تصادفی خانوادگی گرفته شده در نور بد، تصاویری که از آن ها ناامید شده بودم و ناگهان دوباره قابل استفاده شده بودند. کامل نبود، اما آنقدر واضح بود که واقعا می خواستم آن ها را نگه دارم. این ویژگی همچنین روی عکس هایی که هرگز روی گوشی پیکسل گرفته نشده اند، کار می کند. آن را روی تصاویر دستگاه های قدیمیتر که سال ها پیش استفاده کرده بودم امتحان کردم و برخی نتایج چشمگیر بود.
رفت و آمد روزانه ام شکلی سینمایی به خود گرفته است
ترافیک به صورت مسیرهای نورانی جلوه بهتری دارد
بیشتر روزها، جاده های اطرافم فراموش شدنیاند و توجهی جلب نمی کنند: همان پل های هوایی، چراغ های راهنمایی و جریان بی پایان ماشین هایی که در شهر می خزند. تا زمانی که شروع به استفاده از حالت نوردهی طولانی روی پیکسل نکردم، واقعا فکر نمی کردم هیچ کدام ارزش عکاسی را داشته باشند.
این ویژگی در بخش Motion اپلیکیشن دوربین مخفی است و اولین بار که امتحانش کردم، واقعا انتظار چیز خاصی نداشتم. یک شب گوشی ام را به سمت جاده ای شلوغ گرفتم، قاب را چند ثانیه ثابت نگه داشتم و ناگهان عکس هیچ شباهتی به چیزی که با چشم خودم دیده بودم نداشت.
چراغ های جلو به خطوط صاف نور تبدیل شدند، ترافیک جریان داشت نه اینکه آشفته شود، و یک تقاطع معمولی به طرز عجیبی سینمایی شد. فقط به چیزی پایدار در قاب نیاز دارید، مثلا یک ساختمان، جداکننده یا یک خودروی پارک شده، در حالی که بقیه وسایل اطراف آن حرکت می کنند. گوشی به تنهایی تثبیت کننده را انجام می دهد که بزرگترین ناامیدی عکاسی با نوردهی طولانی را از بین می برد.
از آن موقع، خیلی بیشتر از آنچه انتظار داشتم از آن استفاده می کنم. بازارهای شلوغ ناگهان پر از حرکت و انرژی به نظر می رسند، آبشارها آن اثری نرم و روان را پیدا می کنند و حتی ایستگاه های قطار هم وقتی مردم از قاب عبور می کنند، جلوه ای دراماتیک دارند. این یکی از بهترین ترفندهای پنهان دوربین گوگل پیکسل است.
از دردسر همیشگی عکس های گروهی نجات پیدا کردم
دیگر یک پلک زدن کل خاطره را خراب نمی کند
عکس های گروهی همیشه سخت تر از چیزی هستند که باید باشند. فرقی نمی کند چند عکس بگیرید، معمولا مشکلی پیش می آید. یک نفر پلک می زند، کسی در لحظه نامناسب نگاهش را برمی گرداند، نفر دیگر وسط شات شروع به صحبت می کند و ناگهان عکس کامل دیگر کامل نیست. مدتی طولانی، راه حل من این بود که عکس های زیادی بگیرم و امیدوار باشم حداقل یکی از آن ها قابل استفاده باشد.
یکی دیگر از ترفندهای پنهان دوربین گوگل پیکسل Best Take است. کشف قابلیت Best Take در دوربین پیکسل، نحوه برخورد من با عکس های گروهی را تغییر داد. مثلا اگر چند عکس از یک گروه بگیرید، گوشی می تواند بهترین حالات را از فریم های مختلف در یک تصویر واحد ترکیب کند. پس اگر همه خوب به نظر می رسند به جز یک نفر که پلک می زند، می توانید فقط صورت آن شخص را با عکس دیگری که بهتر به نظر می رسد عوض کنید. بقیه عکس دست نخورده باقی می ماند. شبیه معجزه است، نه؟
اولین باری که از آن درست استفاده کردم، در یک دورهمی کوچک با دوستان بود. یک عکس داشتیم که نورپردازی عالی داشت و همه به خوبی در قاب جای گرفته بودند، اما یک نفر دقیقا در لحظه اشتباه پلک زد. معمولا این یعنی یا باید به آن رضایت می دادند یا دوباره یک بار دیگر برداشت های ناخوشایند را تجربه می کردند. در عوض، در کمتر از یک دقیقه درستش کردم. دیگر وسواس ندارم که همه افراد را در یک فریم کامل کنم چون می دانم گوشی می تواند آن اشتباهات کوچک را بعدا درست کند.
ویژگی هایی که اکنون در هر گوشی دیگری دلتنگشان هستم
با ترفندهای پنهان دوربین گوگل پیکسل آشنا شدیم. چیزی که بیش از همه در ویژگی های دوربین پیکسل دوست دارم، این است که چقدر به طور طبیعی در عکاسی روزمره جای می گیرند. آن ها سعی نمی کنند عکاسی را فنی جلوه دهند یا با کنترل های حرفه ای شما را تحت فشار قرار دهند.
ترفندهای پنهان دوربین گوگل پیکسل ناامیدی های کوچکی را که تقریبا همه هنگام گرفتن عکس با گوشی با آن مواجه اند برطرف می کنند: خاطرات قدیمی و مبهم ناگهان دوباره ارزش نجات پیدا می کنند، مکان های معمولی سینماییتر می شوند و عکس های گروهی دیگر با پلک زدن یک نفر در لحظه نامناسب خراب نمی شوند. به همین دلیل این ابزارها بخشی از روتین معمول دوربین من شدند، نه اینکه ترفندهایی باشند که یک بار استفاده می کنم و به فراموشی می سپارم.
