در طول سال ها سازندگان اندروید اغلب با الهام از کاری که اپل در آیفون انجام داد، چندین ویژگی را از گوشی های خود حذف کرده اند. برخی از آنها ضروری و مفید بودند اما برخی از آنها عقبگردهایی تمام عیار بوده اند. با ۷ قابلیت گوشی های اندروید قدیمی که پرچمداران امروزی نمی توانند جایگزین کنند، همراه باشید.
حذف باتری های قابل جداشدن برای افزایش ظرفیت بیشتر، پروفیل نازکتر و مقاومت در برابر آب ضروری بود. بعد به تلفات غیرضروری مثل برداشتن جک هدفون رسیدیم، اما هنوز می توانستید از آداپتور Type-C به ۳.5mm استفاده کنید تا همه چیز از دست نرود.
سپس ویژگی هایی در گوشی های جدید اندروید ناپدید شدند که واقعا کاربردی بودند. یک گوشی اقتصادی ۹۵ دلاری ویژگی هایی دارد که گوشی پرچمدار ۱۰۰۰ دلاری ندارد. کنترل تلویزیون از طریق گوشی، نداشتن هزینه اضافی برای فضای بیشتر یا فشردن گوشی برای راهاندازی دستیار، تنها چند مورد از چیزهایی هستند که آرزو دارم پرچمدار های امروزی برگردانند. بیایید ۷ قابلیت گوشی های اندروید قدیمی که پرچمداران امروزی نمی توانند جایگزین کنند را ببینیم.
۱- اسکنرهای اثر انگشت در پشت گوشی
سریع و دقیق جایی که انگشت شما قرار می گیرد
اولین مورد از ۷ قابلیت گوشی های اندروید قدیمی که پرچمداران امروزی نمی توانند جایگزین کنند، اسکنرهای اثرانگشت است. اسکنرهای اثرانگشت داخل نمایشگر جذاب هستند و پیشگام آنها شرکت های اندروید بودند. با این حال، نه به اندازهی اسکنرهای فیزیکی قبلی دقیق و نه به سرعت آنها عمل می کنند. من هنوز هم روی سنسور زیر نمایشگر گوشیم وقتی انگشتانم کمی مرطوب است، خطای خواندن می گیرم. چندین روش برای امنیت صفحهی قفل خود تنظیم کردهام، از جمله باز کردن قفل با چهره، اما هیچکدام به اندازهی سنسور اثرانگشت پشت گوشی بینقص و روان نیست.
می توانستید بدون تغییر حالت دست، بهطور طبیعی به سنسور پشتی برسید و وقتی گوشی هنوز در حال خارج شدن از جیبتان بود، قفل آن باز می شد. گوشیهای پیکسل قدیمیتر حتی به شما اجازه میدادند با کشیدن انگشت روی سنسور پشتی، نوار اعلانات را باز کنید. تنها نقطه ضعف واقعی، این بود که گوشی را وقتی روی میز صاف بود باز می کرد، اما برای هر کار دیگری، سنسورهای پشتی سریعتر و قابلاعتمادتر از هر چیزی بودند که الان داریم.
2- IR blasters
گوشی اندروید حکم کنترل از راه دور چندکاره برای کنترل دستگاه های مختلف را داشت
آخرین باری که گوشی من یک مادون قرمز داشت، زمانی بود که هنوز از Galaxy S6 استفاده می کردم. از آن زمان، سامسونگ این ویژگی را کاملا کنار گذاشت. آن ها تنها نبودند؛ بیشتر سازندگان اصلی اندروید تقریبا همزمان دستگاه های IR Blaster را کنار گذاشتند، احتمالا به این دلیل که بلوتوث و Wi-Fi جایگزین بیشتر ارتباطات بیسیم شده بودند.
مشکل این است که بازار مادون قرمز هنوز پیشرفت نکرده است. تلویزیون ها، دستگاه های تهویه مطبوع و سیستم های صوتی همچنان با کنترل های مادون قرمز عرضه می شوند. اینکه گوشی شما همزمان به عنوان کنترل از راه دور یونیورسال عمل کند بسیار مفید بود، مخصوصا در موقعیت هایی مثل اتاق های هتل که کنترل تلویزیون یا گم شده یا چسبناک است. برخی گوشی های بازار چین مانند سری ردمی نوت هنوز تفنگ های مادون قرمز دارند که حذف آن ها در پرچمداران را حتی عمدی تر می کند. هر روز حاضر بودم بخشی از فضای داخل گوشی ام را با این راحتی عوض کنم.
۳- چراغ LED اعلان ها
یک نگاه کافی بود
پیش از این که همه به Always On Display عادت کنند، بیشتر گوشی های اندروید یک LED کوچک در بالا داشتند که هنگام دریافت اعلان های خوانده نشده به رنگ های مختلف چشمک می زد. این کار ظریف و کم قدرت بود و همه چیز را بدون بیدار کردن صفحه به شما می گفت. چشمک زدن سبز یعنی پیام، قرمز به معنی باتری کم و بعضی گوشی ها اجازه می دهند رنگ های سفارشی را به برنامه های مختلف اختصاص دهید.
Always On Display سعی می کند همان کار را انجام دهد، اما یکسان نیست. در گوشی هایی با عمر باتری متوسط، روشن نگه داشتن Always On Display اوضاع را بدتر می کند. همچنین دیواری شلوغ از آیکون های کوچک را نشان می دهد که هنوز باید صفحه را بیدار کنید تا درست بخوانید. اپلیکیشن هایی مثل aodNotify سعی می کنند تجربه LED را با روشن کردن حلقه ای دور برش دوربین با رنگ های خاص اپلیکیشن بازگردانند و نزدیک می شوند. اما هیچ چیز به پای یک چراغ چشمک زن که از آن سوی اتاق می توانستی ببینی، نمی رسد.
۴- دوربین های پاپ آپ
نمایشگر تمام صفحه، بدون بریدگی و حاشیه
دوربین های پاپ آپ جالبترین نوآوری گوشی هوشمند در مدت طولانی بودند و به سختی دو سال دوام آوردند. گوشی هایی مثل وان پلاس ۷ پرو و اوپو فایند ایکس دوربین سلفی را داخل یک ماژول موتوردار پنهان می کردند که فقط وقتی به آن نیاز داشتید ظاهر می شد. نتیجه آن نمایشگر بدون بریدگی، بدون پانچ سوراخ و بدون وقفه بود.
حتی OnePlus 7 Pro دارای قابلیت تشخیص سقوط بود که در صورت حس کردن افتادن گوشی، دوربین را به طور خودکار جمع می کرد. تولیدکنندگان به دلیل نگرانی های دوام این مفهوم را کنار گذاشتند و پیچیدگی مکانیکی اضافه شده و دوربین های پانچ سوراخدار به راه حل آسانتری تبدیل شدند. اما اگر به یک نمایشگر تمیز و بدون وقفه برای تماشای ویدیو یا بازی اهمیت می دهید، از آن زمان هیچ چیز به تجربه تمام صفحه ای که دوربین های پاپ آپ ارائه دادند نزدیک نشده است.
این یکی دیگر از ۷ قابلیت گوشی های اندروید قدیمی که پرچمداران امروزی نمی توانند جایگزین کنند، است.
۵- ابعاد گوشی، گوشی های کوچک را برگردانید!
همه نمی خواهند یک تخته ۶.۹ اینچی داشته باشند
اولین گوشی اندرویدی من نمایشگر لمسی ۳.۲ اینچی داشت و در طول سال ها، دستگاه ها بزرگ تر و بزرگ تر شدند. اکنون ما در عصر سه گانه با گوشی هایی با نمایشگرهای ۱۰ اینچی زندگی می کنیم. البته، آن ها کاربرد خاص خود را دارند و من عاشق نوآوری های فرم فاکتوری هستم که فناوری نمایشگر را به جلو می برد. اما با انجام همه این ها، هنر دستگاه های کوچک را فراموش کرده ایم.
افرادی که دست های کوچکتری دارند، استفاده از گوشی های ۶.۹ اینچی با یک دست مشکل دارند. حمل آن ها در جیب دردسر دارد، مخصوصا اگر بخواهید سریع آن ها را بیرون بیاورید و سر جایش بگذارید. راه حل من این بود که به سامسونگ گلکسی Z فلیپ ۶ تغییر دهم و از آن زمان به خوبی به من خدمت کرده است. اما گوشی های تاشو نباید تنها راه حل باشند. سونی با سری Xperia ۵ امتحان کرد. اپل با آیفون ۱۳ مینی لحظه ای خاص داشت. هر دو ثابت کردند که تقاضا وجود دارد.
البته صادقانه بگویم، این تغییر می تواند برای بسیاری از افراد نقطه عطف باشد. گوشی های کوچکتر به معنای باتری های کوچکتر و صفحه نمایش های کوچکترند و برای بیشتر خریداران، این ها اهمیت بیشتری نسبت به راحتی یک دستی دارند.
سازندگان گوشی های هوشمند آنقدرها هم بازار را نادیده نمیگیرند، بلکه برای بازاری که واقعا وجود دارد، محصول می سازند. فقط کاش، گاهی اوقات، یکی از آنها بهخاطر بقیهی ما هم ریسکی بکند.
6- جایگاه فیزیکی کارت حافظه
چون هیچ وقت فضای کافی برای ذخیرهسازی وجود ندارد
گوشی ها بسته به پیکربندی حافظهشان قیمت متفاوتی دارند. گوشیای با ۸ گیگابایت رم و ۱۲۸ گیگابایت حافظه کمتر از نسخه ۱۲ گیگابایت/۲۵۶ گیگابایت یا ۵۱۲ گیگابایت هزینه دارد و اگر بخواهید حافظه بیشتری بخرید، مجبورید حافظه بیشتری بخرید. از طرف دیگر، Note ۲۰ Ultra قدیمی من هنوز با حافظه کم مشکل ندارد چون یک اسلات کارت SD اختصاصی دارد. یک کارت ۲۵۶ گیگابایتی گذاشتم و دیگر به عقب نگاه نکردم.
با افزایش قیمت تراشه های حافظه به دلیل اولویت دادن تولیدکنندگان به DRAM سودآورتر نسبت به ذخیره سازی NAND، این مشکل فقط بدتر خواهد شد. یک اسلات کارت microSD فشار ذخیره سازی را فورا کاهش می دهد، به ویژه برای کسانی که زیاد ویدئوی 4K ضبط می کنند یا کتابخانه های رسانه محلی دارند. استاندارد جدید microSD Express حتی می تواند به سرعت هایی برسد که با حافظه داخلی رقابت کند، که این موضوع عدم وجود اسلات کارت در پرچمداران را سخت تر می کند.
7- فشردن بدنه برای فراخوانی دستیار
Hey Google هنوز عجیب است
Hey Google و Hey Bixby وقتی تنها هستید، خوب کار می کنند. اما فریاد زدن کلمه بیداری در ماشینی پر از مردم، یا در اتاق جلسه آرام، یا هنگام عبور از یک مرکز خرید شلوغ؟ احساس عجیبی داری، انگار داری با خودت حرف می زنی.
گوشی های قدیمی پیکسل گوگل (پیکسل ۲ تا پیکسل ۴) ویژگی ای به نام Active Edge داشتند که این مشکل را به خوبی حل می کرد. لبه های پایین گوشی را فشار می دادید و دستیار گوگل بدون صدا اجرا می شد. این دکمه مخفیانه و سریع بود و مثل یک دکمه فیزیکی پنهان به نظر می رسید. HTC همین ایده را حتی زودتر با Edge Sense روی HTC U11 داشت.
نزدیکترین معادل مدرن، ضربه دوبل به پشت است که پیکسل و سامسونگ از طریق اپلیکیشن Good Lock سامسونگ و ماژول RegiStar ارائه می دهند، اما کمتر قابل اعتماد است چون به جای سختافزار فشار اختصاصی، از حسگرهای حرکتی استفاده می کند. فشار دادن عمدی و منظم بود، به شکلی که ضربه زدن به پشت گوشی اینطور نیست.
جایگزین های نرمافزاری کیفیت لازم را ندارند
۷ قابلیت گوشی های اندروید قدیمی که پرچمداران امروزی نمی توانند جایگزین کنند، این موارد هستند. می فهمم چرا بعضی از این ویژگی ها ناپدید شدند. اگرچه در غیر قابل باز شدن پشت، مقاومت در برابر آب را به ارمغان آورد، دوربین های بالارونده قطعات متحرکی را معرفی کردند که نرخ خرابی واقعی داشتند. اینها تصمیمات خودسرانهای نبودند. اما راه حل های جایگزینی که برای پر کردن این خلأها ارائه شدند — نمایشگر همیشه روشن (Always On Display)، کلمات بیدارکنندهی صوتی، و سنسورهای اثرانگشت زیر نمایشگر — همه از شما کار بیشتری میخواهند تا نتیجهای بدتر بگیرید و تازه ما این را به عنوان پیشرفت پذیرفته ایم!
با این حال، همه این ویژگی ها به راحتی قابل بازگرداندنند. حسگرهای اثر انگشت عقب ارزان تولید می شوند، اسلات های MicroSD در گوشی های زیر ۲۰۰ دلار عرضه می شوند و سخت افزار فشار در سال ۲۰۱۷ به صورت انبوه تولید می شد. اما تولیدکنندگان ترجیح می دهند فضای ذخیرهسازی داخلی بیشتری را با قیمت بالاتر به شما بفروشند یا شما را به سمت اپلیکیشن های خانه هوشمند سوق دهند تا اینکه سختافزاری ارائه دهند که به خوبی کار می کند. پرچمدارها قبلا با انجام کارهای بیشتر، این عنوان را به دست می آوردند. این روزها، بیشتر به معنای پرداخت هزینهی بیشتر است.
