Developer Options معمولا در نسخههای مختلف اندروید ثابت میمانند. کار آن ها اشکالزدایی و ارائه راه حل هایی برای توسعهدهندگان است. با این حال، اندروید ۱۷ چند گزینه جدید به آن اضافه کرده است که یکی از آنها بسیار مفید است. با نحوه ارتقای کیفیت صدای بلوتوث در اندروید ۱۷ همراه باشید.
اندروید ۱۷ به دارندگان پیکسل یک ارتقای صوتی واقعی ارائه کرد
کدکی که به نوعی با LDAC سونی رقابت می کند
پیش از این که به سراغ نحوه ارتقای کیفیت صدای بلوتوث در اندروید ۱۷ برویم، بیایید پیشینه آن را بررسی کنیم. اگر در گذشته به دنبال صدای با وضوح بالا از طریق بلوتوث در پیکسل بودید، باید هدفون یا هندزفریهایی پیدا میکردید که با کدک LDAC سونی سازگار باشند، زیرا این تنها کدک با نرخ بیت بالا بود که گوشیهای پیکسل با آن کار میکردند. اگر هدفونی داشتید که بر اساس استاندارد دیگری ساخته شده بود، مجبور بودید به AAC یا SBC بسنده کنید.
اما اکنون، اندروید ۱۷ از کدک صوتی با تأخیر کم با کیفیت بالا یا LHDC پشتیبانی میکند که میتواند تا حدود ۱ مگابیت در ثانیه را پشتیبانی کند و صدای ۲۴ بیتی را با ۹۶ کیلوهرتز منتقل کند که آن را به مشخصات LDAC میرساند. پیکسلها قبل از این بهروزرسانی برای صدای با بیتریت بالا به شدت به LDAC وابسته بودند و هر کسی که تجهیزات LDAC را نداشت، به طور پیشفرض به AAC یا SBC با کیفیت پایینتر گیر میکرد.
AAC حداکثر حدود ۲۵۶ کیلوبیت بر ثانیه را ارائه میدهد و اگرچه SBC از نظر فنی میتواند کمی بالاتر اجرا شود، فشردهسازی آن بسیار ناکارآمدتر است، بنابراین در بیتریت مشابه به طور قابل توجهی بدتر از AAC است و هر دو از آنچه LHDC v5 یا LDAC میتوانند ارائه دهند، بسیار کمتر هستند.
البته، اگر زیاد استریم بدون افت کیفیت انجام نمیدهید یا از هدفون یا هندزفریهای رده بالا استفاده نمیکنید، این موضوع خیلی مهم نخواهد بود. انتخاب کدک تنها یک متغیر است و هیچ تغییر تنظیماتی باعث نمیشود استریمهای فشرده با وضوح پایین به تنهایی صدای بهتری داشته باشند.
گوگل این گزینه را در Developer options پنهان کرده است. پس برای پیدا کردن آن، باید Developer options را فعال کنید.
سپس به Settings > System > Developer options بروید.
به پایین، به بخش Bluetooth اسکرول کنید و Bluetooth Audo Codec را باز کنید. این گزینه خاکستری خواهد بود، مگر اینکه یک هدست سازگار وصل کرده باشید.
این هم کمی پیچیده است، زیرا فقط تعداد محدودی هدست از این کدک پشتیبانی میکنند. حتی Pixel Buds خود گوگل هم از LHDC نسخه ۵ پشتیبانی نمیکند. Savitech، توسعهدهنده این کدک، فهرستی از تمام دستگاههای پشتیبانیشده را نگه میدارد و فقط چند هدفون شناختهشده در آن وجود دارد، مانند Motorola و Nothing. در فهرست هدفونها، من فقط Seinnheiser را میشناسم.
من شخصا هیچکدام از این هدفونها یا ایربادها را ندارم، بنابراین نمیتوانم خودم تفاوت کیفیت صدا را تأیید کنم. در نتیجه ممکن است تجربه شما متفاوت باشد.
نکات ریز در مورد صدای با وضوح بالا
با نحوه ارتقای کیفیت صدای بلوتوث در اندروید ۱۷ آشنا شدیم، اما وقتی میخواهید کیفیت صدای خود را از این طریق ارتقا دهید، باید به چند نکته دیگر نیز توجه داشته باشید. منبع صوتی شما نیز باید وضوح بالایی داشته باشد تا بتوانید از پهنای باند اضافی LDHC v5 استفاده کنید. HiRes FLAC تیدال و Hi-Res Lossless اپل موزیک هر دو تا ۲۴ بیت/۱۹۲ کیلوهرتز را پشتیبانی میکنند، بنابراین آن کانال را پر میکنند. سطح lossless اسپاتیفای فقط تا ۲۴ بیت/۴۴.۱ کیلوهرتز میرسد، بنابراین نمیتواند از کدک وسیعتر به طور کامل استفاده کند.
ایربادها یا هدفونهای شما نیز باید همکاری کنند. برنامههای همراه (مانند HeyMelody برای وانپلاس بادز و Nothing X برای Nothing Ear 2 بادز) اغلب میتوانند به طور پیشفرض نرخ نمونهبرداری را محدود کنند تا در مصرف باتری صرفهجویی شود، بنابراین ممکن است لازم باشد تنظیمات این برنامهها را جداگانه بررسی کنید تا حالت وضوح بالای خودشان را فعال کنید.
به علاوه، پخش تقریبا ۱ مگابیت در ثانیه از طریق بلوتوث رایگان نیست. باتری بیشتری مصرف میشود و در فضاهای شلوغ، برای حفظ پایداری، اتصال میتواند به صدای استاندارد با تراکم شبکه کاهش یابد. و راستش را بخواهید، اگر فقط در رفت و آمد به پادکست گوش میدهید، AAC مناسب است.
یک تغییر مرتبط در اینجا وجود دارد که برای توسعه دهندگان است، نه استفاده روزانه
اندروید ۱۷ قوانین را در گزینه قدیمیتر، سختتر می کند
با نحوه ارتقای کیفیت صدای بلوتوث در اندروید ۱۷ آشنا شدیم. گزینه Boot with 16 KB page size به خودی خود جدید نیست. این گزینه از زمان اندروید ۱۵ QPR2 در Developer Options در پیکسل ۹ شما وجود داشت که بخشی از تلاش گستردهتر گوگل برای انتقال دستگاهها از اندازه صفحه حافظه سنتی ۴ کیلوبایت به ۱۶ کیلوبایت بود و میتوانست سرعت اجرای برنامه و کارایی کلی را در سختافزارهای پشتیبانیشده بهبود بخشد.
قابلیتی که اندروید ۱۷ به ارمغان آورده است، سختگیرانهتر است و دستوری اضافه میکند که هر برنامهای را که برای صفحات ۱۶ کیلوبایتی ساخته نشده است، مجبور میکند به جای اینکه بیسروصدا به حالت سازگاری برگردد که عدم تطابق را پوشش میدهد، فورا متوقف شود.
این یک گزینه خط فرمان مخصوص توسعه دهندگان است و چیزی نیست که به عنوان گزینه قابل فعالسازی در خود منو پیدا کنید. فقط زمانی مهم است که شما یک توسعهدهنده باشید و بررسی کنید که آیا برنامه خودتان از این انتقال به طور کامل جان سالم به در میبرد یا خیر.
بخشهای عملی تغییری نکرده اند: تغییر این تنظیم ممکن است نیاز به ریست گوشی و پاک کردن دستگاه شما داشته باشد و چیزی نیست که برای آزمایش کردن سراغش بروید.
ارزش بررسی را دارد، حتی اگر انتخاب دائم شما نباشد
نحوه ارتقای کیفیت صدای بلوتوث در اندروید ۱۷ به این ترتیب است. همین تغییر کدک بلوتوث به تنهایی ارزش دارد پنج دقیقه را صرف گشت و گذار در منویی کنید که بیشتر مردم هرگز آن را باز نمیکنند. گوگل یک ارتقای کیفیت صوتی قابل توجه را در منوهای Developer Options پنهان کرده است، چیزی که بسیاری از افراد آن را فعال نمیکنند. تغییر ۱۶ کیلوبایتی backcompat برای توسعهدهندگان خوب است که از آن مطلع باشند، اما چیزی نیست که هیچ یک از ما به تنهایی آن را تغییر دهیم.
بقیه چیزهایی که در اندروید ۱۷ تغییر کرده اند، ارتباط زیادی با Developer Options ندارند. Desktop Mode، که قبلا پشت مجموعهای از دکمههای مخفی در گوشیهای پیکسل قرار داشت، یکی از چندین ویژگی است که پیش از این نسخه به برنامه تنظیمات معمولی منتقل شده بود. آنچه در منوی مخفی باقی مانده است، اکنون نسبت به گذشته، بیشتر به تنظیمات فرآیند پسزمینه که سرعت یک گوشی قدیمی را افزایش میدهد، نزدیکتر است و چندان پرزرقوبرق نیست.
اگر اندروید ۱۷ را در پیکسل مجهز به Tensor اجرا میکنید (و هدفون یا ایرباد سازگار دارید)، این یکی از تنظیمات پنهانی است که واقعا ارزش بررسی را دارد.
