آیا استون هنج یک تقویم خورشیدی بوده است

آیا استون هنج یک تقویم خورشیدی بوده است
آیا استون هنج یک تقویم خورشیدی بوده است

استون هنج یکی از مرموزترین سازه های باستانی ساخته بشر است که کماکان اسرار زیادی را در خود پنهان کرده. اکنون باستان شناسان به این نتیجه رسیده اند که احتمالا استون هنج یک تقویم خورشیدی بوده است.

البته به صورت قطعی نمی توان تعیین کرد که استون هنج یک تقویم خورشیدی بوده است یا خیر اما به احتمال فراوان هر یک از سنگ های این سازه نمایانگر یک روز و بخش هایی از دایره سنگ ها احتمالاً مربوط به هفته ها است.

یک تقویم خورشیدی دقیق از حدود 365.25 روز تشکیل شده است که باید از به هم خوردن ترتیب ماه ها برای هر فصل جلوگیری کند (مانند زمستان در ماه تیر). در همین حال، تقویم میلادی که امروزه در بیشتر نقاط جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد شامل 365 روز است که هر چهار سال یک بار یک روز کبیسه به این تعداد اضافه می شود.

باستان شناسان به دلیل وجود طیف وسیعی از ایده ها درباره استون هنج، در مورد هدف ساختن این بنای 5000 ساله و نحوه استفاده از آن در طول زمان متعجب شده اند؛ ایده هایی مانند استفاده از این مکان برای مراسم مذهبی و عجیب تر از آن، این ایده که استون هنج یک تقویم خورشیدی بوده است.

محققان مدت ها در ترکیب تاریخی استون هنج شواهدی را برای محاسبه زمان ماقبل تاریخ مشاهده کرده اند. با اینکه این سازه یک تقویم نوسنگی بوده است، با این حال نحوه دقیق عملکرد چنین تقویمی مشخص نیست.

آشنایی با عملکرد استون هنج به عنوان تقویم خورشیدی

برای درک چگونگی کارکرد تقویم استون هنج، دارویل به عددشناسی (مطالعه معنی اعداد) خود سنگ ها نگاه کرد. دارویل نوشت: استون هنج 30 سنگ “سارسن” بزرگ داشت که در بالا با 30 لنگه سنگی به هم متصل شده بودند و اشاره کرد که امروزه برخی از این سنگ ها گم یا سرنگون شده اند. این 30 سنگ نشان دهنده 30 روز بوده که اگر آن را در 12 متر ضرب کنیم به عدد 360 می رسیم.

در داخل این دایره سارسن، 10 سنگ وجود داشت که در گروه‌های دوتایی از هم فاصله داشتند، در نتیجه پنج جفت سنگ به وجود آمد که ممکن است نشان‌دهنده پنج روز اضافی باشد تا به عدد 365 برسیم.

آیا استون هنج یک تقویم خورشیدی بوده است
این نمودار نحوه عملکرد تقویم استون هنج را نشان می دهد.

علاوه بر این، چهار سنگ دیگر (که باستان شناسان آنان را “ایستگاه” نامیده اند) وجود دارد که در خارج از دایره سارسن قرار دارند. این چهار سنگ می‌توانستند نیاز به افزودن یک روز به تقویم در هر چهار سال را نشان دهند که منجر به سال 365.25 روز می‌شود.

با نگاهی به سارسن ها، دارویل خاطرنشان کرد که دو تا از سنگ های دایره که باستان شناسان آنان را S11 و S21 نامیده اند، نازک تر از سنگ های دیگر هستند. آنها همچنین فاصله بیشتری بین خود و سنگ بعدی در مقایسه با سنگ های دیگر دارند. دارویل اعتقاد دارد که این تفاوت‌ها نشان دهنده این است که افرادی که استون هنج را ساخته‌اند، هر 10 روز را جدا کرده اند که احتمالاً نشان دهنده یک “هفته” است. از این رو ماه‌ها هر کدام به سه هفته 10 روزه تقسیم می‌شوند.

محققان مدت‌هاست که می دانند استون هنج برای هماهنگی با انقلاب‌های زمستانی و تابستانی ساخته شده است. دارویل عقیده دارد این هم‌ترازی به مردم کمک می‌کرد تا از تقویم به درستی استفاده کنند. مردم با دیدن اینکه آیا هم‌ترازی‌ها در زمانی که قرار بود رخ داده‌، می توانستند زمان را به درستی پیگیری کنند.

تاریخ ساخت تقویم استون هنج

استون هنج در حدود 3000 سال قبل از میلاد ساخته شد و 2000 قبل از میلاد مسیح، در طول زمان تغییر کرد. بخش هایی از استون هنج که به نظر می رسد یک تقویم را تشکیل می دهند، تقریباً بین سال های 2620 و 2480 قبل از میلاد ساخته شده اند. این تاریخ گذاری نشان می دهد که استون هنج در ابتدا برای استفاده به عنوان تقویم خورشیدی ساخته نشده است.

زمانی که استون هنج برای اولین بار ساخته شد، مردم احتمالاً بیشتر نگران مراحل تغییر فاز ماه بودند و با گذشت زمان، آنها بیشتر به تقویم خورشیدی توجه کردند. در آن زمان خط و نوشتن هنوز به بریتانیا گسترش نیافته بود، بنابراین نمی توان گفت که چرا این تغییر رخ داده است. یک احتمال این است که باورهای مذهبی برای تأکید بیشتر بر خورشید و حرکات آن تغییر کرده است.

باستان شناسان هنوز مطمئن نیستند که چگونه و چرا این تقویم خورشیدی ساخته شده و آیا واقعا استون هنج یک تقویم خورشیدی بوده است یا خیر. تقریباً همزمان با ساخت استون هنج، تقویم های خورشیدی در بین النهرین و مصر در حال توسعه بودند. به گفته دارویل، شاید ایده تقویم خورشیدی از طریق مسیرهای تجاری طولانی به بریتانیا سفر کرده باشد. همچنین ممکن است مردم بریتانیا تقویم خورشیدی را بدون اطلاع از تحولات مشابه در خاورمیانه توسعه داده باشند.

این تحقیق اخیراً منتشر شده است و باید دید چه استقبالی از سوی دیگر محققان خواهد داشت.

منبع:

مطالب مرتبط

>